Onmisbaar

In juni 2006 openbaarden zich bij Wim's moeder de eerste symptomen van longkanker. Eerst ging het nog wel, maar vanaf november ging ze snel achteruit. Vanaf Sinterklaas tot haar overlijden op 29 januari kreeg zij 24 uur per dag zorg. Wim maakte wekelijks een bezoekrooster wie wanneer moeder zou bezoeken. Zelf woont hij met zijn vrouw Marijke in Woensdrecht. Eén zus woont tegenover moeder, die na het overlijden van haar man al 20 jaar alleen had gewoond. Z'n andere zus en broer wonen in resp. Nunspeet en Doetinchem. De vrijwilligers terminale zorg worden ingezet als aanvulling op de mogelijkheden van henzelf als naaste familie. Want moeders wens was om thuis te mogen sterven. Wim en Marijke vertellen hun ervaring.

Marijke: "In een verpleeghuis of ziekenhuis hangt altijd een sfeer van ziek zijn en doodgaan. Dat was bij ons niet zo. Wij zaten vaak beneden in de kamer, terwijl moeder boven lag, met een bel naast haar bed. We voerden gewone gesprekken over alledaagse dingen. Hierdoor was het niet altijd zo loodzwaar. Het voelde heel natuurlijk aan".

Wim: "We hebben als broers en zussen heel veel met elkaar gepraat. Dat heeft ons enorm geholpen met het verwerken van het verlies van moeder. Vanwege haar longkanker kon moeder op het laatst moeilijk praten. Dat kostte haar heel veel kracht. De energie die ze nog had, bewaarde ze voor ons, de kinderen. Het contact met haar werd hierdoor heel intiem. Als wij er niet waren, had ze vooral behoefte aan rust. De vrijwilligers hebben dit goed opgepakt.

Ze drongen zichzelf niet op, maar waren op de achtergrond aanwezig. Ze gaven ons het gevoel dat moeder in goede handen achter bleef wanneer wij weggingen. Dat was voor ons als familie heel belangrijk. De vrijwilligers waren erg betrokken en dat uitte zich in een bescheiden opstellen en in 'gewoon er zijn'. Dit lijkt misschien niet zo bijzonder, maar wanneer je het van zo dichtbij meemaakt, merkje dat het heel bijzondere kwaliteiten zijn. De vrijwilligers gaven ons precies die steun die wij nodig hadden. We merkten dat we naast professionele hulp ook grote behoefte hadden aan iets anders. Namelijk aan warmte en betrokkenheid. Niet alleen moeder maar ook wij als familie hadden dat nodig".